dinsdag 29 april 2014

Instalife



1. Alvast laminaat gekocht bij de Praxis. We hebben de sleutel pas sinds vandaag (jee!), maar het laminaat was tot zondag met kortingsbonnen nog te koop. Een voordeel van 260 euro, iets wat we goed kunnen gebruiken nu! 2.Al laten zien op mijn blog, trots op mijn Patricia Pepe jasje. Kan niet wachten tot hij binnen komt! 3.Afgelopen vrijdag met zuslief en pa de vakantie ingeluid door een stuk te fietsen. Heerlijk bij het Noord Aa een drankje gedaan. Zwanger zijn en fietsen? Makkie! 4.Nieuwe case voor mijn Samsung van Marc By Marc Jacobs voor een tientje, met 70% korting via Shopbop. 5. Jaaa we zijn er achter; we krijgen een jongen én een meisje! 6.Met Pasen bij vrienden heerlijk gegourmet. Het was zulk heerlijk weer dat we in de avond in de tuin hebben gezeten, terwijl de mannen het haardje aanstaken. Heerlijk, ik kan niet wachten tot dat bij ons thuis kan gaan gebeuren! 7. Vorige week zaterdag weer een demonstratie gegeven in het Stadshart, als introductie op de Nationale Sportweek. Weer erg veel bekijks en veel glimlachen op de gezichten kunnen toveren. Daarnaast zelf volop genoten (Waarschijnlijk mijn kids ook, die in mamma's buik vrolijk meedeinzen) 8. Even bijkomen na de Zumba; Mijn buik groeit met de dag! 9 & 10. Ik kan het niet laten om Sjakie te fotograferen. Omdat ze soms zo dom/vervelend/grappig/raar doet. En omdat ze nu (nog) mijn nummer 1 is. Wordt lastig voor haar om haar alleenrecht op aandacht te moeten delen... Overigens is Sjakie wel een toekomstvoorspeller; met haar blauwe en roze neusdop gaf zij ons de jongen/meisje hint! Zullen we Sjakie in gaan zetten voor het WK deze zomer? Dat waren mijn (insta)weken. Hoe hebben jullie de Pasen/ afgelopen weken beleefd? Hebben jullie ook vakantie?

zaterdag 26 april 2014

New in; Patricia Pepe jacket

Mijn allerlaatste "cadeau" aan mezelf, heb ik mezelf beloofd. Want extraatjes, dat zal er niet bepaald meer in zitten straks, als wel in het nieuwe huis zitten en twee kids erbij hebben. Maar deze kon ik niet laten liggen.
Al jaren ben ik fan van Patricia Pepe, een aantal items in het bezit,  waar ik enorm tevreden mee ben. Patricia Pepe heeft collecties die jaren nog mee 'kunnen', omdat ze vrij basic items combineert met trend items.
Een voordeel; ook trends komen terug. Neem de franjes, ofwel fringes. Tijdens de boho trend jaren geleden helemaal hot, en nu weer terug van weggeweest. Bijkomend voordeel; aangezien al mijn zomerjasjes al niet meer dichtkunnen, is dit door alle fringes een goede oplossing, want daar past mijn dikke buik goed in/doorheen. En, helemaal Sonja, dat is ook fijn :-)

Via Piustyle, van €428 voor €68 (en ik had nog credit staan dus betaalde nog minder,  jee!)

donderdag 24 april 2014

It's a boy... and a girl!

Gisteren was het dan eindelijk zover. Nou ja, eindelijk; zeker drie weken geleden heb ik mijn kids voor het laatst mogen 'zien'. De verhalen die ik van andere mamma's heb gehoord, kan ik nu helemaal begrijpen; zolang moeten wachten  op de volgende echo. Ik krijg door de tweelingzwangerschap nu elke drie weken een echo, en dat vind ik al lang duren! 
De laatste echo was een bijzondere gebeurtenis, ik werd namelijk door mijn gynaecoloog gevraagd of ik een demonstratie wilde laten doen tijdens een open dag in het ziekenhuis. Serieus, is dat een vraag? Natuurlijk wil ik dat! Een half uur lang uitgebreid naar je kleintjes kijken; wie wilt dat nou niet?!
Zo geschiedde. Ik was toen vijftien weken, en ondanks dat dat vroeg is voor geslachtsbepaling, was er een showoff, genaamd mijn kind, die graag zijn geslachtsdeeltje showde. Een jongen, dus! Overigens zag ik dat niet, ik geloof niet dat ik het 'lees-de-echo'- gen in me heb. Ik zie het echt niet. Geen idee wat ik zou moeten zien, en zeker geen frikadellen of hamburgertjes* (verklaring volgt). Het enige wat ik zag zijn twee kleine skeletjes die onafhankelijk van elkaar bewegen op het scherm. Soit. Zonder twijfel; ook heel leuk hoor!
Evenals te horen krijgen dat we een jongen verwachten: wow! Ik wilde zó graag een jochie. Regelmaat ingaand tegen het algemene idee dat alle vrouwen meisjes willen. Is dus gewoon niet zo. Ik wilde een jochie, lekker mee stoeien en sporten, net als (tomboy) mamma vroeger. Wat natuurlijk niet wegneemt dat dit mannetje later allesbehalve een stoeier is en liever met barbies speelt. Ook dat is prima. 
Maar toen dus de echo gisteren. Mijn gynaecoloog was vastberaden. "Dit zijn twee verschillende geslachten, overduidelijk. Kijk maar, hier kun je het zien, aan het *hamburgertje". Wij (schoonzus, vriend en ik; "hamburgertje, huh". Ik weet niet of de gynaecoloog trek had, of bedacht eens wat humor erin te gooien, of die associaties kreeg door mijn dikke buik (haha, just kidding, hoop ik), maar één ding was zeker: hamburgertje staat voor schaamlipjes staat voor.. een meisje! We krijgen een koningskoppel!
Ik ben helemaal in de roze en blauwe wolken. Een jongen én een meisje, hoe geweldig is dat?! Langs de voetballijn op zaterdagochtend voor mijn knul, en shoppen met mijn kleine meid. Of andersom, natuurlijk...  

*hamburgertje: vakjargon van de gynaecoloog, waarbij gedoeld wordt op het vrouwelijk geslachtsdeel. 

zondag 20 april 2014

A girl 's gotta dream..

Dromen mag, over designer tassen ook. Hoewel ik het onbegrijpelijk vind dat ik zelfs soms heb overwegen om een tas aan te schaffen die twee keer zo duur is als mijn huur, toch.. een designertas trekt me. Een soort van stoute meisjes droom, want elke keer is dé tas zó onbereikbaar. Tijdens school: te weinig geld, dus werken. Tijdens werken.. tja, de vaste lasten zijn belangrijker, en nu.. werken, vaste lasten en twee baby's op komst, oké dat zijn geen lasten (hoop ik ;-)) maar wel duur in 'aanschaf en onderhoud'(hihi); zo'n prachtige maar véél te dure tas is niet te veroorloven. 
Zal ik er dan toch voor sparen? Ik weet uit ervaring en gezien mijn eerder aangeschafte tassen, dat ik niet echt heel erg zuinig ben. Is het dan wel slim? En het is nou ook niet bepaald luiertasproof/ babyproof. Genoeg contra's die mij er niet van weerhouden om toch soms heel erg te twijfelen. Zal ik.. of zal ik niet? Misschien begin ik wel met een Michael Kors Jetset of Selma, omdat deze in prijsklasse een stuk dichterbij mijn 'norm' liggen dan een Balenciaga City, bijvoorbeeld. 

Voorlopig blijft het nog even bij dromen... *zucht*

Heb jij een designertas? Zou jij er (nog) één (willen) aanschaffen?

donderdag 17 april 2014

My little (powder) pink obsession

Roze is voor meisjes, blauw is voor jongens. Wie dat ooit verzonnen heeft? Ik zou wel eens een hele nature-nurture kwestie willen aansnijden, of wij vrouwen wel 'vrijwillig' roze prefereren, en mannen blauw, of dat wij vanaf de geboorte de obsessie door onze moeders en vriendinnen meekrijgen, die ons dan al in het roze hijsen. Of het een kleur is die vrouwelijk is, bijvoorbeeld, of  vrouwelijk is gemaakt door de mens. Eén ding is zeker; ik ben gek op roze. Hoewel ik vroeger (sportieve tomboy) liever een spijkerbroek droeg dan een lief jurkje, voelde ik me toch een prinses als ik op verjaardagen compleet in prinsessenjurk, lakschoentjes en kanten sokjes op de juffenstoel mocht staan; ik ben jarig en dan mag ik girly zijn. Nu heb ik de andere 364 verruild, voor veel roze en nog meer spijkerbroeken. Aan beide ben ik verslingerd, namelijk. Als je in mijn kledingkast kijkt, zie hier, is een overdaad aan roze. Van pastel tot fel roze; ik ben en blijf er gek op. En de designers ook, want deze zomer is er (wederom) weer volop roze in de winkels te vinden. Ik heb een kleine selectie gemaakt van mijn favorieten, zie hier:My little (power) pink obsession




Mocht er bij de tweeling ook een kleine meid erbij zitten, dan is de kans groot dat ook zij een roze zweem zal meekrijgen. Of misschien wel spijkerbroeken en veel blauw. Mag allemaal van mij!

Draag jij roze, of ben je helemaal geen fan ervan?


maandag 14 april 2014

My passion; Zumba!

Vorige week zaterdag was het weer zover; we hadden opnieuw een Zumba flashmob gepland in ons stadshart, dit keer. Erg leuk en spannend, want je weet nooit precies hoe het loopt (hoe goed je het ook van te voren denkt te plannen),hoeveel mensen er komen en hoe ze reageren. 

Ik zal eerst even bij het begin beginnen. Ik ben Sonja en ik ben een sportjunk. Zolang als ik leef heb ik de behoefte aan activiteit. Volgens mijn moeder was ik in de buik al een drukke baby (veel schoppen en bewegen), en werd dat niet minder na de geboorte. Energie voor tien overdag, waardoor ik 's nachts als een blok in slaap viel. En dat hield in de 27 jaar erop volgend niet op, minus een overspannenheid tussendoor dan. Grenzen in het bewegen en de activiteit, dat is voor mij nog steeds een zoektocht.

Sporten was en is mijn leven, van mijn vierde tot zestiende heb ik op (selectie) turnen gezeten, waardoor leven na school eigenlijk vooral bestond uit sport. Daarnaast deed ik aan kennismakingscursussen (ook sport), en als ik niet hoefde te turnen, dat was ik wel buiten met de buurjongens aan het voetballen. Superatletisch en altijd in de weer.
Na mijn zestiende had ik de keuze; school of turnen, omdat mijn niveau bleef steken. Meer tijd in turnen steken, puntjes op de i zetten, zou mij naar hogere niveaus kunnen tillen, maar school (inmiddels 4VWO) verliep niet heel soepel, waardoor ik uiteindelijk de keuze heb moeten maken om daar voor te gaan, met pijn in mijn hart. Ik wilde dat VWO per sé halen (competitiedrang heb ik niet alleen met sport, ook in andere aspecten van het leven herken ik die prestatiedrang terug). Dus geen turnen meer, maar fitness -waar ik inmiddels ook een baantje achter de balie kon krijgen, héél leuk en leerzaam- en uiteindelijk, na drie jaar fitness, BBB en alle zomers skeeleren, toch weer terug op turnen, al wel op een lager niveau. Wedstrijden deed ik eigenlijk ook weer sinds dat jaar, ik bleek minder verleerd te zijn dan gedacht. Dus weer veel trainen. Al merkte ik dat het lichaam minder wilde. Uiteindelijk steeds minder vaak naar turnen, want ik had me ook ingeschreven op een sportschool. En daar ontdekte ik Zumba.

Inmiddels doe ik het alweer een aantal jaar, met veel plezier. Zumba is een van oorsprong Latijns Amerikaanse danssport, waarbij je met dansen uit alle hoeken van de wereld nauwelijks doorhebt dat je aan het sporten bent, het is meer fun! Ik vind het fantastisch, het blijft uitdagend omdat de dansjes zich maandelijks vernieuwen, je wordt er absoluut strakker en gespierder door en zelfs met mijn zwangerschapsbuik kan ik -mits al het eten en dus energie er in blijft zitten- voorlopig nog gewoon meedoen!

Enfin. Afgelopen zaterdag was dus onze tweede flashmob, in hometown Zoetermeer. Toch ook meegedaan, en wat een lol weer. Het leuke van een flashmob is het onverwachte, dus de reacties van mensen, de lachen die je op de gezichten van ouder en kind tovert en zelfs te spontane meedoen acties.Geweldig genoten dus weer!

Hieronder wat impressie(video-)beelden. Yes I enjoyed it! :-)



Doe jij aan een sport? Waarom wel/ niet?

donderdag 10 april 2014

retro-chic; new sunglasses

Over retro gesproken; mijn raybans blijven duidelijk mijn favoriete zonnebrillen, maar afwisseling is nooit verkeerd,  dus werd het tijd voor een nieuwe; of eigenlijk oude, want dit modelletje bestaat al wat decennia.
Toen Jessica Alba met haar montuurtje zag, moest ik hem ook hebben;
zo mooi! En voor die € 2.72 hoef ik niet lang te twijfelen :-)


Wat vind jij van retro zonnebrillen?

dinsdag 8 april 2014

Inspiration: spring

De temperatuur mag in Nederland dan nog wel steeds schommelen met +- 10 graden, het moge duidelijk zijn; de lente komt eraan! Een goede voorbereiding voor mijn weekje Kos is al getroffen. Kijk en geniet mee naar heerlijk lente/zomer outfits!

Nostalgie-chic

Een trend die tegenwoordig heel erg terugkomt (retorisch dan): retro. Terug naar vroeger, waarin alles mooier, beter en leuker was. Hoe vaak ik niet zwijmel en terugdenk aan de tienertijd, of zelfs nog eerder, de basisschooltijd, een zorgeloos leventje waarin je hoogtepunt van de dag was of je nou wel of niet kon spelen bij je vriendinnetje dat vervolgens de dag erop na een ruzie je vriendinnetje niet meer mocht zijn. 
Zo ook met kleding. Je wilde dragen wat de rest van de klas/school/vereniging/buurt whatever ook droeg. Ik tenminste dan. Met een één-ouder inkomen waren C&A'tjes haalbaar, Salty Dog kleertjes niet. Ik wilde -mini fashionista met geen goed voorbeeld van huis uit dus niet goed gekleed maar wel geheel een poging wagende- ook Salty Dog kleertjes. Net zoals de wat rijkere meisjes uit de klas hadden. Waar de begin jaren negentig je al goed in de steek lieten met kanten sokjes, paars-geel en roze-rood combinaties -of erger alle kleuren van de regenboog trui-, streepjes en stipjes door elkaar heen aangetrokken, wielrenbroekjes en kraagjes, daar had ik toentertijd als klein meisje weinig invloed op. Erger werd het toen ik eind jaren '90 trachtte zelf een kleding- en beautykeuze te kunnen maken. Geniet mee van de ergste '90s trends; die gek genoeg nu de mode weer aan het veranderen is, helemaal terugkomen.

1. Crop tops aka naveltruitjes. Ik had geluk het lijfje van een topturnster te hebben, dus -thank god- een strakke buik. Maar wat lelijk! Ik had een hele 'mooie' van mijn nummer 1 band toen; de Spice Girls, die er heel lelijk op geprint stonden. Afschuwelijk. Nu worden ze crop tops genoemd, wat nog een soort van trendy klinkt, toen was het ordinair 'naveltruitje'. Want dat laat het zien; je navel. En dat maakt je 'sexy'. En.. bah, nee ik moet er niet aan denken dat nu nog te dragen, haha!

maandag 7 april 2014

Miss Etam-madam

maternity wear


via Miss Etam

Zoals ik in mijn eerdere blog al vermeld heb; een vrouw verandert. Vooral tijdens haar zwangerschap. Soms denk ik wel eens; Hallo?!? Wie ben ik nou eigenlijk? Het schijnt er allemaal bij te horen. Mijn fijne sarcasme houd ik gelukkig nog steeds, ik hoop dat jullie lezers daar van houden. Ik ben eerder een realist dan een idealist, dus van mij zal je niet snel een 'oh wat fantastisch fabulous leven heb ik, ik ben zó geweldig blij dat ik zwanger ben van twee prachtige kleine wondertjes'. Wat ik wel ben, natuurlijk, ik uit het alleen anders.
Maar dat even ter zijde. Want een terugkomend onderwerp in mijn kommer en kwel tijd is toch wel kleding. Nu pas ik -laat ik het subtiel houden- met mijn vijftien weken al de helft van mijn garderobe niet meer. Ik heb een stuk of 15 spijkerbroeken (addicted, yes), die ik allemaal al niet meer pas. De 'vreethaak'/ verwoeste poging om nog in mijn mooie strakke skinny's te passen; verleden tijd. Hallo mommy-pants. Ik moet toegeven; ze zitten me verdomde lekker! Geen knellende knoop meer die drukt in mijn groeiende buik, maar een zachte band. Geen buik meer inhouden (dat lukt me al niet meer), en geen getrek meer aan de onderkant van mijn skinny, omdat de broek anders niet uit meer wil. Aaahhh *zucht van verlichting*. 
Alleen houdt dat in dat ik op dit moment welgeteld drie broeken pas. T-shirts? Alleen de wijdere of toch ook de maternity variant. Dat betekent creatief met kleding! 
Nu is kleding kopen voor mij geen probleem, zolang het maar budget is (zeker met maternity kleding) en vooral draagbaar. Is wil geen suffe moeder zijn, dus de kleding die ik koop moet net zo leuk zijn als toen ik nog geen buik had. Jammer genoeg hebben niet heel veel merken dat begrepen. Ik vind de meeste zwangerschapskleding suf, punt. 
Gelukkig vandaar weer een leuke bestelling gedaan, want als je goed zoekt is er ook voor hippe kekke moeder (sorry ik kan het niet laten die termen te gebruiken haha) kleding te vinden. Kwestie van goed zoeken. Bijvoorbeeld bij Miss Etam, of all places. Gek genoeg slaagde ik vrij makkelijk, aangezien ze een leuke, nieuwe kleurrijke kledinglijn hebben, die niet alleen leuk is voor suffe mamma's/ als je boven de vijftig bent. Ik heb een nieuw jasje gescoord met aztec print, een geprinte top en een broek (gewoon omdat ik echt meer broeken nodig heb). Aanrader trouwens, die broek; Hij is namelijk afgeprijsd naar 19 euro! Alleen het jasje is van de normale lijn, thank god want al mijn mooie jasjes pas ik gelukkig nog! Een mooie toevoeging, al zeg ik het zelf. Mocht je willen bestellen, je kan nu voor 10 euro korting een bestelling plaatsen, vanaf zestig euro, en de verzendkosten zijn gratis. Top geregeld! Deze mamma kan morgen weer blij wachten op een nieuw pakket van haar alom bekende postbode, meneer -'u bestelt weer veel hè, de laatste tijd, haha'-. Ehh ja.. Ik voel een Zalando moment aankomen.. 



zaterdag 5 april 2014

Inspiration: in full color

Soms zeggen foto's genoeg en zijn er geen woorden voor nodig. Ik kan genieten van mooi. Mooie foto's zijn daar één van. Hieronder heb ik er een aantal verzameld, waar ik instant happy van word. Kijk mee en geniet ook..

donderdag 3 april 2014

8 veranderingen die er zijn sinds ik weet dat ik mamma word


Je bent twintiger.. Dat je verandert, is oké. Je hebt inmiddels een eigen stijl gevonden, weet wat je goede en slechte eigenschappen zijn, waar je blij en minder blij van wordt. Eigenlijk kon ik mezelf tot vorig jaar prima omschrijven, ik wist precies wie Sonja was. Maar nu? Sinds bijna vier maanden is er veel veranderd! Wat allemaal? Lees mee:
  1. Mijn emoties. Die nemen door het hoge hormoongehalte een loopje met me. Waarbij ik alleen met ongesteldheid of een pms'je (wat is dat ook alweer?) een beetje temperamentvol kon reageren, nu kan ik dat om een brutale parkiet (weer van de plant afhalen grrr), een zielige film, liedje of reclame (snik), als ik probeer een punt te maken maar het komt niet over/ haalt niet uit (vooral bij vriendlief, dubbel grr) en ik op de tafel van de gynaecoloog lig en mijn baby's bewonder (dubbel snik). Waar ik die oude stoere Sonja gebleven?!
  2. Sporten. Van Sportjunkie naar bankjunkie. Gelukkig heb ik het gevoel mezelf weer een beetje terug te hebben gevonden, en begin ik weer mijn geliefde Zumba op de pakken. Waar mijn doel per les was 'alles eruit halen wat erin zit', dus met een tomatenhoofd de les weer verlaten, doe ik dat nu ook, alleen heb ik dat tomatenhoofd al na tien minuten rustig staan te 'dansen', zonder idioot veel te springen. Dag conditie. Over het niet meer skaten en hardlopen maar niet te spreken. Zwangerschapszwemlesje, anyone?
  3. Kleding. Jaja, een terugkomend onderwerp in mijn blog. In dubio; weer wat over mijn zwangerschap bloggen, of meer over mode. Beide altijd fervent aanwezig in mijn leven. Over mode; heerlijk om te bloggen, maar aangezien ik inmiddels elke ochtend met mijn handen in het haar sta over wat ik nu weer moet gaan dragen (kan je nagaan, ik moet nog 5 maanden), ben ik me totaal anders gaan kleden. Nieuwe collecties? Vroeger checkte ik elke site zo wat af. Nu? Ben ik al blij als ik een site vinden die maternity kleding tot zijn beschikking heeft. Waarna ik na honderd keer twijfelen uiteindelijk maar iets bestel, in de hoop dat ik het pas (Wist je dat... maternity kleding in alle soorten en maten komt?! Geen enkele maat is hetzelfde, mijn vertrouwde maat 38/uk 12 is nérgens hetzelfde. Het leed dat maternity-shoppen heet.
  4. To move or not to move. Al zes jaar zit ik in een heerlijke maisonnette, een driekamer woning met een heerlijk groot balkon. Nooit gedacht om te verhuizen. Vriendlief nog in zijn koophuis, maar regelmatig bij mij. En nu? Mijn hoofd loopt over; keuzes!! (zo meer over). Verhuizen, of blijven? Moet vriendlief zijn huis al te koop zetten, of nog even wachten? Moeten we voor de bevalling verhuizen, of er na? Allebei lijkt me overigens verschrikkelijk. Blijven in een driekamer woning.. tja het kan, maar met twee op komst wordt het wel heel krap! Waar laten we de duobox, duowagens, duospulletjes. Nooit geweten dat een resoluut type als ik zo kon gaan twijfelen!
  5. Twijfelen. Net als het wel of niet verhuizen, nog meer twijfels. Keuzes maken. Ik dacht dat ik daar echt goed in was. Tot ik er achter kwam een tweeling te krijgen. Duowagens, par exemple. Weet je hoeveel keuzes daarin te maken zijn?! Voor elkaar, naast elkaar, 500 euro of 1500 euro. Of gewoon een tweedehandsje. Waar doe je goed aan?! Dat geldt ook voor maxicosi's, een grotere auto ja of nee (die keuze heeft vriendlief inmiddels voor mij gemaakt; ja dus), duobox, duobedjes, baby's kamer en ga zo maar door. Hoe dan?!
  6. Werken. Waar ik voorheen een vrouw was die leefde om te werken (heel erg om te zeggen, maar ik was gewoon denk ik een enthousiaste puppy, die alleen maar bij wilde leren). Na afgestudeerd te zijn in de crisis, vijf banen, tien leidinggevenden, twee opleidingen en een overspannenheid verder, is die drive ver weg gezonken. Mijn prioriteit; gezond blijven voor de baby's. Werk? Om geld te verdienen voor de baby's. Punt. Wellicht komt die drive weer zodra ik ook weer mee energie krijg en dus weer plezier in werken. Ik schat in dat dat nog even tijd nodig heeft. Of meer dan even.
  7.  Familiebanden. Ik was altijd al een familiemens, maar sinds ik moeder word, ben ik er nog meer mee bezig. Waar kom ik vandaan? Welke eigenschappen zijn erfelijk, welke aangeleerd? Hoe hebben jullie dat gedaan, de opvoeding? Hoe gaan we om met de verschillen tussen het gezin waar ik ben uitgekomen en het gezin waar mijn vriend uit komt? Oké, misschien komt hier een stukje SPH om de hoek kijken. Nature-nurture blijft mij interesseren, wat mijn interesse in de twee eiiige tweeling nóg groter maakt.
  8. Van vrouw naar moeder. En alles daar tussen in. Je verandert. Je lichaam, je geest. En dat is oké. Wel vind ik het fijn om dat zelf ook in te zien. Vriendlief geeft het ook aan, en vindt dat eerlijk gezegd best lastig. Hij zegt letterlijk;' vrouwen veranderen zodra ze weten in verwachting te zijn. Ze krijgen een dikke buik, en voelen de baby's. Voor mannen is dat echt wel anders, wij moeten meer aan de nieuwe situatie wennen, ook omdat jullie zo veranderen.'  En daar heeft ie helemaal een punt. Mooi om te horen van een man die zijn grootste wilde haren kwijt is geraakt, veel praat over de tweeling, zorgzamer is doordat hij voor me kookt en vaker een kopje thee zet, en meer vraagt hoe het met me gaat. Ja, lieve man, ook jij verandert; jij wordt pappa!
Ik krijg er zo'n Glamour-achtige gevoel bij: 'Hey, het is oké....'. Oké. Het is oké  :-). Nieuw mantra; loslaten!!

Merk jij aan jezelf dat je aan het veranderen bent (of je nou moeder bent of niet, als persoon zelf)?

dinsdag 1 april 2014

sporty mom

Oké,  ik zal nu toch even op mijn woorden terugkomen. "Sportschoenen draag je alleen in de sportschool". En "hakken kun je altijd dragen. Altijd." Niet waar en niet waar. Ik zal uitleg geven. 
Ik houd van vrouwelijk. En niet van masculiene mode, zoals de hele simplistische kleurloze stijl op dit moment een veelgeziene stijl van modelbloggers is. Ik houd van kleur,  vrouwelijk, boho en strak.
Maar goed, dat ter zijde. Ik ben zwanger. En dat verandert je. Kennelijk ook je fashion sense. Want ineens werd functioneel en comfortabel wat belangrijker dan me eigenlijk lief is. Plus ik merkte in de afgelopen dagen dat mijn lieftallige smalle voetjes aan het veranderen zijn naar bredere, minder charmante wandel (waggel-)werktuigen. Ehmm. Tja.
En dat heeft tot de volgende aankoop geleid; Nike Rosherun. Ja, dat lees je goed. Nike, het sportmerk dus. Maar ik zal de kleine fashionista in mezelf helemaal kwijt zijn geraakt, als ze niet in de kleur roze waren geweest. Toch wel blij mee.
O ja, en de recessionista in mij kan dat natuurlijk ook niet voor de volle pond doen. Dus met -20% korting besteld, bij asos (code glamourss14, let op nog beperkt geldig, voor 57 pond).