zaterdag 15 november 2014

Me, myself and ... my baby's

Tijd volgens een newly mom. 


Tijd. Een relatief begrip. Ik geloof dat het woord tijd sinds de zwangerschap, maar al helemaal sinds de geboorte van de baby's, een compleet andere betekenis  heeft gekregen. Ik bedoel; wat dééd ik met alle tijd die ik had, voordat ik de kids kreeg? Het gekke is, dat ik voor mijn gevoel het altijd druk heb gehad. Ha-Ha. Peanuts in vergelijking met wat 'tijd' nu voor mij betekent. 
Het betekent ook dat de tijd anders ingedeeld is. Waar voorheen tijd uit ging naar tijdschriftje lezen, een blogje schrijven, een vriendin op bezoek of naar sport, is nu poepluier verschonen, baby troosten op de schouder of voeding. En anders kolven. Punt. Zonder komma. O jawel, eens per week is er een hoogtepuntje; een uurtje Zumba! Een uur!!



Begrijp me niet verkeerd, ik ben weg van mijn kinderen, maar alle clichés die je van te voren te pas en te onpas worden gemeld (heel fijn!) is dat je tijdens je zwangerschap je rust moet pakken, want die heb je straks niet meer tijdens de kleintjes. Want tijdens de zwangerschap, dan gaat tijd weer in een compleet ander tempo. Lijken de eerste weken niet voorbij te gaan (wanneer kan ik eindelijk nou eens vertellen dat ik niet drie weken lang een buikgriep heb, maar gewoon multikots door de overload aan HCG-hormoon in het lichaam?). En dan -als slapen niet meer je main priority is- wordt aangegeven dat je nu echt je rust moet pakken. Wat natuurlijk niet lukt met die megabuik. Maar goed, straks is het echt met de rust gedaan, dus je MOET JE RUST PAKKEN. Na een overdosis series en films, geloof je wel dat je je rust hebt gepakt.
In mijn geval werd daarna de tijd weer anders ingevuld, namelijk de opnametijd in het ziekenhuis, en de tijd van wel of geen komende twins. De due-date-tijd, en in hoeverre we er in de buurt zouden kunnen komen. Ziekenhuistijd, dat is geen pretje. Nog nooit van mijn leven verbleven, maar nu kan ik als volleerd patiënt er over mee praten. Maar waar het op neer kwam, was weer -jawel!- rust. Bedrust, welteverstaan. Dus, na vier maanden slaap en kots, een couch potato periode met films en series, kwam er weer rust. Vertel dat aan een overactief en sportief persoon, en de moed zakt dan echt in de schoenen (of birkenstocks, in mijn geval, want meer dan dat pasten niet aan mijn bokkenpootjes die de plus dertig graden allesbehalve konden waarderen). Vastgeketend aan mijn beste ziekenhuisvriend de infuuspaal, was het enige wandelingetje wat ik kon maken de route wc-bed. Punt. Nou, dan heb je wel rust. En gaat de tijd traag. HEEL traag. Een ambulanceritje naar een ander streekziekenhuis, vanwege couveusetekort en dreigende vroeggeboorte, zorgden even voor een adrenalineshot, die uiteindelijk weer resulteerden in rust en een ritje terug naar het plaatselijke ziekenhuis. Opnieuw rust. Ja ja, die rust heb je straks niet meer. Het enige wat ik wilde, was spanning, sensatie. Baby's; dient u maar aan! IK BEN KLAAR MET DIE (BED)RUST! 

Ik kan me dus niet meer voorstellen dat gedacht en/of gezegd te hebben. Je kunt je niet voorbereiden op het leven dat komen gaat. Een nachtje doorslapen. Tijd voor jezelf hebben. Even de deur uit; die tijd is er niet. Dagen, weken vliegen voorbij; de twins zijn nu even het middelpunt. Alles draait om hen. En dat is oké. Zwangeren onder ons; je wordt misschien gek van alle toegeroepen clichés, maar het is zo waar; pak je rust! 

Deze blog is geschreven tussen 20.00 en 21.00. Huilende J in bed gelegd, me netjes aan de tien minuten huilen gehouden (voor deze keer, ben ik heel slecht in), een slapende C in afwachting van haar schreeuw 'mammakommijNUhalen' voor de volgende fles. Yes; I did it; even tijd voor mezelf :-)

6 opmerkingen:

gwen zei

Hahah, heel leuk geschreven en herkenbaar. Ik weet ook echt niet meer wat ik pre-kind deed en ervaar nu tijdens de tweede zwangerschap alles ook heel anders omdat je toch de hele dag al druk bent met nummer één.

Viv zei

Time flies when you are having fun ;-)

marinasgeluk zei

Tijd is echt relatief, zo zie je maar! Ik vind nu al ikm het druk heb, ik ben benieuwd hoe dat is als er ooit een kleintje komt!

Liefs, Marina

Sonja deJ zei

Poe, respect. Zonder een baby vond ik het al super heftig! Succes nog met je zwangerschap!

Sonja deJ zei

Helemaal waar ;-)

Sonja deJ zei

Is ook niet voor te stellen, ik probeerde het me voor te stellen, maar er is niet op voor te bereiden. Is over je heen laten komen, en verstelt staan dat je lichaam hiertoe in staat is :-)